Sonunda WAT’ın Şans İşi Olmadığını Anlıyorsunuz

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Öncelikle herkese merhabalar. Aslında tam olarak nereden ve nasıl başlayacağımı bilmiyorum çünkü bu yazıyı 2016 yılında yazmam gerekiyordu ama nasip bugüne imiş. İtiraf etmeliyim ki dolar bu kurdayken yazmak biraz daha tuhaf hissettiriyor çünkü ben Work and Travel macerasına başladığımda 2.70’lerdeydi 🙂 Şimdiki tabloya bakınca ..

Evet şu an 3. yazımdayım Work and Travel’da. Şimdi geçmişe bakınca nereden nereye diyor insan. Elbette ben de ilk önce arkadaş tavsiyesi ile başladım bu maceraya arkadaşım hazırlığı bitirdikten sonra gitmişti ve benim aklımda ne Amerika ne de başka bir şey vardı tek hedefim bölümümü zamanında ve sorunsuz bir şekilde bitirmekti. Daha sonra hiç olmayacak bir zamanda aileme açtım bu konuyu ve onlarında iznini aldıktan sonra yola koyulmak istedim direk ve yola en yakınım olan arkadaşımla çıkmaya karar verdik ve kendimizi Wisconsin Dells’te Chula Vista Resort’ta bulduk.

O housekeeper’dı ben de kasiyerdim waterpark’ta. Çalışmaya başladık her şey farklıydı her şey garip geliyordu. İnsanlar, ortam, konuşmalar her şey tabi o zamanlar İngilizcemiz de iyi değil arkadaşım çok mutsuzdu çünkü hep dört duvar arasında aynı işleri yapıyordu ve saat vermiyorlardı tipte yoktu benim işim çok eğlenceliydi ama saat olarak aynı şekilde saatimiz yoktu. Ama ben onun kadar mutsuz değildim. Tamamen bir şans işi gerçekten. Sonra zaman ilerledi ben de devamlı kendimi ekstra saat kovalarken buldum harcadığım parayı geri götürmem gerekiyordu o yüzden travel yapmadım arkadaşımda erken ayrıldı. Kendimi hep sorgularken bazen bütün gün hiç konuşmadan geçirirken buldum evet zor ama çok zor süreçlerden geçtik bir çok şeyi sorgulama fırsatım oldu tabi ki aslında şimdi düşününce aslında asıl döngümün başladığı zamandı o zamanlar…

Kendime kapanmıştım arkadaşım erkenden travela çıkmıştı ve ben de bir ay kadar yalnız kaldım o süreçte çok ama çok yoğun çalıştım bazen 16 bazen 17 bir şefle çalışıyordum ekstra olarak ve tek düşündüğüm şey bir an önce Work and Travel programının bitmesiydi ama sonra son iki gün kala şef seneye tekrar gelmemi söyledi hatta masraflarını bile ben karşılarım dedi ilginçti çünkü psikolojik olarakta pek iyi değildim ve o an karar verdim evet tekrar bu lanet yere gelebilirim ama başka bir iş yapmak şartıyla çalıştığım yerde Kaminksi Chop House adında çok lüx bir restoran vardı fakat orada j1 öğrencisi çalışması yasaktı ben de oranın menajeri ile konuştum ve seneye dolu olduklarını söylediler ben de peki dedim ve tam ayrılacağım gün mail aldım job offer’ını alabilirsin diye.

Zor bir ihtimali gerçekleştirmiştim ve ikinci de seferimde böylelikle başlamış oldu. Elbette o yazım çok ama çok güzel geçti o restoranda busserdım ama tıpkı bir normal serverın aldığı kadar tip alıyordum üstüne birde insanın yanında çalışırken saksafon, keman bir yandan piyono çalınması gayet hoş hissettiriyordu tabi ki ve ekstra haftanın 4 ya da 3 günü her sabah yine aynı resortun içinde olan Starbuks’ta çalıştım ve overtime tip.. En son ayrılırken de o aile ağacının altında benim de resmimin olması ilk j1 türk kız olarak..:) her şey güzeldi kısaca.. Ve evet geldiğime değmişti çünkü arkadaşımda tekrar Dells’teydi ve kendimize, kendime verdiğim sözü tutacaktım ve harika bir travel yaptık sadece ikimiz istediğimiz şekilde. En unutulmaz günlerimizdi.

Çalıştığım yerde aile gibi olmuştum ve bu sene gelip gelmemekte kararsızdım ama tekrar gelmeye karar verdim bu sene de server olarak çalıştım çok ama çok güzel bir yerde yine aynı Resort içinde. İlginç tabi bir çok insan neden 3 sene aynı yere gittin diyebilir ama wat bir risk işi ve ben risk almadım garantilediğim yerde olmak istedim ve self geldiğim içinde yine avantajdaydım. Fakat işin özü şu burada şu anda çoğu kimsenin saati yok çoğu kişi kazanamadı wat bir şans işidir. Bu kesin. Ama ben sadece tüm yükü şansa atamam wat ihtimalleri de en iyi değerlendirebilme işidir.
Şimdi dönüp bir baktığımda kocaman bir aile edindiğimi görüyorum herkesin lanet edip çekip gittiği yer benim ailem nice kavgalar, nice sevinçler, nice gözyaşları içeriyor. Bu benim maceramdı ve benim iyikimdi. Ne olursa olsun her ne yaşamış olursam olayım bu benim hikayemdi. Ve evet bu 3. yazımda şimdi dönüp bakınca ben kendi döngümü tamamladığımı düşünüyorum.

Evet çok ağrınıza gidicek bazı şeyler çünkü nasıl olur da okumamış birinden yeri gelicek sizden yaşça küçük birinden nasıl olur da ben bu muameleyi görürüm diyeceksiniz şaşıracaksınız anlamak kabul etmek istemeyeceksiniz bazı şeyleri ama sonra başka bir açıdan bakınca da göreceksiniz ki size emir veren o kadının iki evladı var okula gidememiş çünkü gerçekten çok ama çok pahalı ya da sizin yanınızda 14 yaşında bir çocuk çalışırken görünce daha iyi anlayacaksınız ya da bu koskoca resortun sahibi servetinin değerini bilemezsiniz ama adam seninle o koca kolileri taşıyor işte o zaman biraz daha anlayacaksınız biraz daha… Sadece farklı açılardan bakmayı bilmek gerek ve tüm o egolardan sıyrılarak.. Disiplini gerçek ve adil disiplini gördüğünüzde anlayacaksınız. Evet ben şanslıydım ve bunları gördüm hala da görmeye devam ediyorum..

Size verebileceğim tek tavsiye amacınız ne ise o doğrultuda olan yerleri araştırmanız, korkmamanız her ne olursa olsun mutlaka bir çözümünde bir yerlerde olabileceğini aklınızdan çıkarmamanız ve anın tadını çıkarmanız. Bu bir deneyim iyisiyle kötüsüyle bir deneyim ama gitmeden önce kendinize mutlaka sorun hedefim ne ve ben yalnız kalmaktan çalışmaktan hoşlanıyor muyum bunu yapabilicek güç var mı bende American Dreams diye kendinizi kandırmadan sorun lütfen.

Tabi şimdi aklınızdan sen kazanmışsın gibi düşünceler de geçirebilirsiniz evet ben kazandım çok çalışarak, çabalayarak kazandım, insanları anlayarak, hissederek ve ne olursa olsun kendim gibi olarak aslında ben işimi şansa bırakmadım ama tüm samimiyetimle söylüyorum ki ben paradan çok daha değerli şeylerde kazandım ve öğrendim.
Bunların yaşanmadan anlaşılabiliceğini düşünmüyorum bu yüzden tek diyebileceğim şey umarım en doğru seçimleri yaparsınız. Ama şunu da unutmayın lütfen hiçbir seçim yanlış ve gereksiz değildir…

Zaman ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim umarım asıl aktarmak istediğimi aktarabilmişimdir.

Hoşçakalın..
Wisconsin‘tan selamlar…

İREM AKIN
Süleyman Demirel Üniversitesi
Endüstri Mühendisliği

Share.

About Author

Leave A Reply

Spam Denetimi *